::Blogหมูน้อย::

มีเรืองน่าประทับใจ(สําหรับหมูน้อย) จากมติชนสุดสัปดาห์อาทิตย์นี้มาฝากคะ มันเหมือนสิ่งเฟ้อฝัน ที่จะมีก็อยู่ในแต่จินตนาการ แต่หมูน้อยเชื่อคะ ว่ามันต้องมีอยู่จริง ที่ใดซักแห่งในโลก หรือ ประเทศนี้ และฉันอีกคนที่จะทํา

เวลาประมาณ 08.30 น. ที่วุ่นวายเอาการ เมื่อสุภาพบุรุษสูงอายุท่านหนึ่งในวัย 80 กว่ามารับบริการแพทย์ตัดไหมจากแผลที่หัวแม่มือ และบอกว่าขอให้รีบหน่อบเพราะมีนัดตอน 9.00 น. เมื่อผมตรวจร่างกายเสร็จตามปกติผมก็ขอให้นั้งรอโดยผมรู้ว่าอย่างไรเสียก็ไม่หนีหนึ่งชั่วโมงกว่าที่จะถึงคิว

    ผมเห็นสุถาพบุรุษท่านนี้ดูนาฬิกาหลายครั้งอย่างกระสับกระส่าย   ผมว่างอยู่พอดีจึงเข้าไปดูแผลให้ เมื่อตรวจดูก็เห็นเป็นปกติ ผมจึงเดินไปหารือกับหมออีกคนที่ให้บริการอยู่เอนยาและวัสดุทําแผลมาให้ ขณะที่ตัดไหมอยู่ผมก็ถามว่ามีนัดกับหมออีกคนหรือจึงรีบร้อน

    สุภาพบุรุษท่านนี้ตอบว่าไม่หรอก แต่จําเป็นต้องไปเนิร์ซซิ่งโฮมเพื่อกินอาหารเช้ากับภรรยา ผมก็ถามถึงสุขภาพภรรยา ก็ตอบว่าภรรยาอยู่ที่นั้นมานานพอสมควรแล้ว และเธอเป็นโรค Alzheimer's 

    ขณะที่คุยกันผมก็ลองถามดูว่าเธอจะรู้สึกกังวลเป็นทุกข์ไหมถ้าไปสายสักหน่อย สุภาพบุรุษท่านนี้ก็ตอบว่าเธอไม่รู้หลอกว่าผมเป็นใคร เธอจําผไม่ได้มา 5 ปีแล้ว ผมรู้สึกแปลกใจจึงถามว่า "แล้วคุณยังไปทุกเช้าถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าคุณเป็นใครก็ตาม"

    สุภาพบุรุษสูงอายุยิ้มและตบมือเบาๆ บนมือผมและพูดว่า "ถึงเธอไม่รู้จักผม แต่ผมยังรู้ว่าเธอเป็นใคร" ผมต้องกลั้นนํ้าตาขณะที่เดินจากไป ขนแขนผมลุกชั้นและคิดว่า "นั้นคือความรักที่แท้จริงอย่างที่ผมต้องการในชีวิต"

ความรักที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องของของกายภาพหรือโรแมนติก ความรักที่แท้จริงคือการยอมรับทุกสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ได้เป็นมาตลอด รวมทั้งที่จะเป็น และที่จะไม่เป็นด้วย

คนที่มีความสุขที่สุดไม่จําเป็นว่าจะต้องมีสิ่งที่ดีที่สุดของทุกสิ่ง เขาเพียงทําสิ่งที่เขามีอยู่ให้ดีที่สุด

ผมขอบอกว่า "ชีวิตไม่ใช่เรื่องการทําอย่างไรให้รอดจากพายุฝน แต่เป็นเรื่องของการจะเล่นนํ็าฝนอย่างไร"

ขอบคุณ มติชนสุดสัปดาห์

ปล. ไม่ได้อัพซะหลายวันเลย ก็มั่วยุ่งกับเรื่องข้างนอกโลกออนไลน์  แล้วก็นั้งแต่งธีมใหม่ ผลก็ออกมาอย่างที่เห็นแหละคะ แต่ยังไม่เสร็จดี